The International Community Still Hasn’t Fulfilled its Promises to Afghan Refugees

The International Community Still Hasn’t Fulfilled its Promises to Afghan Refugees

جامعه جهانی هنوز به وعده های خود به پناهجویان افغان عمل نکرده است

در حالی که دومین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان را در 15 اوت جشن می گیریم، بسیاری از افغان ها در حال تأمل در امیدها و رویاهای از دست رفته ما برای آینده ای بهتر هستند. برخی از ما در افغانستان مخفیانه زندگی می کنیم، در حالی که برخی دیگر در سراسر جهان پراکنده شده اند.
افغانستان یکی از بدترین بحران های بشردوستانه در جهان را دارد که دو سوم جمعیت آن با گرسنگی و حداقل سه میلیون کودک از سوء تغذیه حاد رنج می برند. این کشور همچنین دارای یکی از بالاترین نرخ های مرگ و میر نوزادان در جهان است و هزاران زن به دلایل مرتبط با بارداری جان خود را از دست می دهند که اکثر آنها قابل پیشگیری هستند. اخیراً یک پزشک در ولایت سمنگان به من گفت: “افغانستان به جهنم روی زمین تبدیل شده است.”
رهبری طالبان مسئول نقض حقوق اساسی مردم افغانستان و سیاست‌ها و قوانین زن‌ستیزانه است که تقریباً زنان را از زندگی عمومی حذف کرده، آنها را از تحصیل و کار منع کرده و آزادی حرکت آنها را محدود کرده است. محدودیت های طالبان بر زنان نیز کار سازمان های کمک رسانی را محدود می کند. از آنجایی که طالبان نشان داده‌اند که به حقوق بشر احترام نمی‌گذارند، برای کشورهایی که با آن‌ها درگیر هستند بسیار مهم است که آنها را تحت فشار قرار دهند تا سیاست‌های سوء‌استفاده‌کننده‌شان را تغییر دهند.
به عنوان یک مدافع حقوق بشر، من با دیپلمات ها و جوامع کمک کننده در سراسر جهان ملاقات کرده ام تا به آنها کمک کنم تا نگرانی های ما را درک کنند. من معتقدم کشورهایی که در دو دهه گذشته با افغانستان درگیر بوده اند نیز مسئولیت دارند که مردم افغانستان را به خاطر اقدامات طالبان مجازات نکنند.
مردم اوکراین نیز با سختی‌های عظیمی روبرو هستند و بحث‌های جهانی گسترده‌ای در مورد چگونگی اطمینان از پاسخگویی عاملان جنگ در آنجا صورت گرفته است. مردم در مورد امکان تحقیقات ملی و بین المللی، کمیسیون مستقل تحقیقات بین المللی شورای حقوق بشر سازمان ملل و حکم بازداشت ولادیمیر پوتین توسط دادگاه کیفری بین المللی بحث می کنند. البته باید دید که آیا نتیجه آن عدالت معنادار خواهد بود یا خیر، اما توجه به پاسخگویی در اوکراین بی سابقه بوده است.
مردم افغانستان نیز شایسته پاسخگویی هستند. دیوان کیفری بین‌المللی کیفری در افغانستان مأموریت دارد و دادستان آن تحقیقات مقدماتی را از سال 2006 آغاز کرد. پس از توقف‌ها و شروع‌های فراوان و تهدیدهای ایالات متحده به دیوان کیفری بین‌المللی به دلیل طرح‌هایی برای تحقیق درباره شکنجه توسط پرسنل آمریکایی، دفتر سارنوالی از سر گرفته است. تحقیق و بررسی. اما هنوز به نتایج عمومی نرسیده است، و متأسفانه، دادستان تاکید کرده است که بررسی تخلفات در کشور توسط دولت سابق افغانستان و نیروهای ایالات متحده را در اولویت قرار نخواهد داد، حتی اگر فرهنگ معافیت از مجازات در مورد این سوء استفاده ها چرخه های خشونت را دامن بزند.
به عنوان یک پناهنده، من می دانم که چه حسی به شما دست می دهد که می بینید کشور شما تحت تأثیر خشونت قرار گرفته است و احساس می کنید که خانه دیگر برای شما امن نیست. من از این که چگونه جهان آغوش خود را به روی پناهجویان اوکراینی باز کرد شگفت زده شدم – اینطوری باید باشد، و ای کاش می توانستیم همین کار را برای افغان ها و برای همه پناهندگان در سراسر جهان انجام دهیم. شعر زیبایی از شاعر ایرانی قرن سیزدهم سعدی شیرازی است که می گوید: «انسان اعضای یک کل است، در آفرینش یک جوهر و یک روح، اگر عضوی به درد مبتلا شود، ناراحتی دیگر اعضا باقی می ماند. “
اوکراین و افغانستان با مشکلات متفاوتی روبرو هستند، اما هر دو شاهد جنگ و سرکوب بوده اند که مردم را مجبور به فرار کرده است. واکنش جهان به پناهندگان اوکراینی نشان می‌دهد که کشورها و نهادهای بین‌المللی می‌توانند هر زمان که بخواهند سریع و جمعی عمل کنند. ای کاش این اراده برای افغانستان نیز وجود داشت. افغان ها چندین دهه جنگ را دیده اند. ما شایسته یک پناهگاه امن هستیم. ما سزاوار این هستیم که در شرف زندگی با رعایت حقوق اولیه انسانی خود باشیم.
در چند ماه اول تسلط طالبان، بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده آمریکا، کانادا و آلمان، قول دادند که افغان‌های در معرض خطر را جابه‌جا کنند، اما در پیگیری آن بسیار کند بوده‌اند. افغان‌ها در کشورهای ثالث در بلاتکلیفی گیر افتاده‌اند یا در افغانستان مخفی شده‌اند تا از دست طالبان فرار کنند.
نحوه واکنش جهان و به ویژه اتحادیه اروپا برای کمک به پناهندگان از اوکراین نمونه خوبی بود. برنامه های اسکان مجدد باید سریع و کارآمد باشد و شامل راه های قانونی و امن برای خروج از افغانستان باشد تا اطمینان حاصل شود که کسانی که نیاز به امنیت دارند می توانند این کار را انجام دهند. ای کاش روزی را شاهد بودیم که جنگی در کار نباشد و کسی مجبور نباشد خانه و کشور خود را ترک کند. همانطور که شاعر و معلم وارسان شایر می گوید: “هیچ کس خانه را ترک نمی کند مگر اینکه خانه دهان یک کوسه باشد.”

 

As we mark the second anniversary of the Taliban’s takeover of Afghanistan on Aug. 15, many Afghans are reflecting on our lost hopes and dreams for a better future. Some of us are living in hiding in Afghanistan, while others are scattered around the world.

Afghanistan has one of the world’s worst humanitarian crises, with two-thirds of its population facing hunger and at least three million children suffering acute malnutrition. The country also has one of the world’s highest infant mortality rates, and thousands of women die from pregnancy-related causes, the majority of them preventable. “Afghanistan has turned into a hell on earth,” a doctor in Samangan province told me recently.

The Taliban leadership is responsible for violating the basic rights of Afghan people, and for misogynist policies and rules that have almost erased women from public life, barred them from school and jobs, and limited their freedom of movement. The Taliban’s restrictions on women also limit aid organizations’ work. As the Taliban have shown they don’t respect human rights, it’s vitally important for countries engaging with them to press them to reverse their abusive policies.

As a human-rights advocate, I have been meeting with diplomats and donor communities around the world to help them understand our concerns. I believe countries that had been involved with Afghanistan over the past two decades also have a responsibility to make sure they don’t punish the people of Afghanistan for the Taliban’s actions.

The people of Ukraine are also facing tremendous hardship, and there have been extensive global discussions about how to ensure the perpetrators of the war there are held to account. People are discussing the possibility of national and international investigations, the UN Human Rights Council’s Independent International Commission of Inquiry, and the International Criminal Court’s arrest warrant for Vladimir Putin. It remains to be seen, of course, whether the result will be meaningful justice, but the attention to accountability in Ukraine has been unprecedented.

The Afghan people also deserve accountability. The ICC does have a mandate in Afghanistan, and its prosecutor began preliminary inquiries as far back as 2006. After many stops and starts, and threats by the U.S. to the ICC over plans to investigate torture by American personnel, the prosecutor’s office has resumed its investigation. But it has yet to yield public results, and unfortunately, the prosecutor has maintained he will deprioritize investigating abuses in the country by the former U.S.-backed Afghan government and U.S. forces, even though the culture of impunity around these abuses fuels cycles of violence.

As a refugee myself, I know how it feels to see your country overtaken by violence and to feel that home is no longer safe for you. I was amazed by the way the world opened its arms to Ukrainian refugees – that’s how it should be, and I wish that we could do the same for Afghans and for all refugees around the world. There’s a beautiful poem by the 13th-century Persian poet Saadi Shirazi, who said: “Human beings are members of a whole, in the creation of one essence and one soul, if one member is afflicted with pain, other members’ unease will remain.”
Ukraine and Afghanistan face different problems, but both have seen war and repression that forced people to flee. The world’s response to Ukrainian refugees shows that countries and international institutions can act quickly and collectively when they want to. I wish there was that will for Afghanistan, too. Afghans have seen decades of war. We deserve a safe haven. We deserve to live in dignity with our basic human rights respected.

In the first few months of the Taliban’s takeover, many countries, including the U.S., Canada and Germany, promised to relocate at-risk Afghans, but they have been very slow to follow through. Afghans remain stuck in limbo in third countries, or are in hiding in Afghanistan trying to evade the Taliban.

The way the world, and especially the European Union, responded to help refugees from Ukraine set a good example. Resettlement programs should be quick and efficient, and include legal and safe pathways out of Afghanistan, to make sure that those who need to reach safety can do so. I wish we could see a day when there’s no war and no one has to leave their homes and countries. As the poet and teacher Warsan Shire said, “No one leaves home unless home is the mouth of a shark.”

Main Resource Link

Related post

UniArk Women’s Scholarship For Afghanistan

UniArk Women’s Scholarship For Afghanistan

بورسیه زنان UniArk برای افغانستان بررسی اجمالی یونی آرک (UniArk) از ارائه یک بورسیه تحصیلی کاملاً تمویل شده (35000 پوند) که…
Job Opportunity: Human Rights Defenders (HRD) Programme Associate

Job Opportunity: Human Rights Defenders (HRD) Programme Associate

Organization FORUM-ASIA Deadline 26 April 2024 Interview Dates Interview Dates: 2nd and 3rd week of May 2024 Location Remote in Asia…
250,000 Afghan children need education, food and homes after returning from Pakistan, says NGO

250,000 Afghan children need education, food and homes after…

۲۵۰ هزار کودک افغان پس از برگشت اجباری از پاکستان به آموزش، مواد غذایی و سرپناه نیاز دارند یک سازمان غیردولتی…